Neurorehabilitacja

 

Neurorehabilitacja (lub rehabilitacja chorych o profilu neurologicznym) stanowi rodzaj rehabilitacji medycznej i przewiduje przywracanie funkcji uszkodzonych obszarów ośrodkowego układu nerwowego.

Obecnie neurorehabilitacja postrzegana jest jako jeden z priorytetowych kierunków rozwoju współczesnej medycyny, co związane jest przede wszystkim z odkryciami dotyczącymi neuroplastyczności naszego mózgu. Według współczesnej wiedzy, u podstaw prawdziwej rzeczywistej regeneracji oraz kompensacji zaburzonych funkcji przy uszkodzeniach mózgu leżą mechanizmy neuroplastyczności, czyli zdolności różnych obszarów ośrodkowego układu nerwowego do reorganizacji dzięki, przede wszystkim, zmianom strukturalnym w substancji mózgu. Wiadomo, że wyniki regeneracji zależą przede wszystkim od rozmiaru uszkodzenia oraz jego lokalizacji, ale wyniki te mogą znacznie się różnić – od zupełnie nieznacznych (kiedy regeneracji prawie nie ma), do całkowitej regeneracji w zależności od stopnia i efektywności procesów neuroplastycznych, które leżą u podstaw regeneracji. W licznych badaniach eksperymentalnych i klinicznych udowodniono, że w aktywizacji mechanizmów neuroplastyczności ośrodkowego układu nerwowego ważną rolę odgrywają różne metody terapii regeneracyjnej. Dane te niewątpliwie posłużyły jako znaczny bodziec do rozwoju nowych technologii w dziedzinie rehabilitacji neurologicznej.

Rehabilitacja neurologiczna dedykowana jest osobom z dysfunkcjami układu nerwowego, które mogą powstawać przy udarach, urazach mózgu, schorzeniach neurologicznych (Parkinson, stwardnienie rozsiane) czy jako skutek urazów okołoporodowych.

Jako zabiegi neurorehabilitacyjne stosujemy następujące metody terapii:

1. Masaż logopedyczny (artykulacyjny) stref mowy i punktów twarzy – zabieg pozwalający na korektę wymowy dźwięków i poprawę napięcia mięśni aparatu mowy. Jest on absolutnie niezbędny dla dzieci posiadających złożone problemy z aparatem mowy przy dyzartii, alalii, dysfonii i innych zaburzeniach mowy.

Masaż logopedyczny ma kilka różnych rodzajów:

Do podstawowych sposobów masażu tradycyjnego należą głaskanie, rozcieranie, poruszanie uszkodzonych obszarów lub obok nich. W celu rozluźnienia mięśni uczestniczących w artykulacji stosowane są lekkie ruchy głaszczące. W celu nabycia aktywnego napięcia mięśniowego i jego wzmocnienia należy stosować szybkie i energiczne ruchy.

Masaż logopedyczny w żadnym razie nie może zostać przepisany samodzielnie. Przeprowadzany jest on dopiero po dokładnym badaniu mięśni aparatu mowy. W trakcie tego zabiegu rehabilitant ocenia pracę wszystkich mięśni niezbędnych do prawidłowej pracy artykulacji. Wyniki takiego badania pomagają w ustaleniu charakteru zaburzenia wymowy. Bez masażu logopedycznego nie mogą się obejść dzieci z zaburzeniami mowy, szczególnie te, u których korekcja metodami pedagogicznymi nie przynosi znacznych wyników.

Wskazania do przeprowadzenia masażu logopedycznego:

Co dają seanse masażu logopedycznego?

Jednocześnie należy pamiętać, że gimnastyka artykulacyjna stanowi jedynie etap przygotowawczy w kształtowaniu i automatyzacji dźwięków. Bezpośrednio kształtowaniem dźwięków powinien zajmować się tylko logopeda-rehabilitant.

2. Masaż okolicy szyjno-karkowej – dany zabieg o efekcie leczniczo-profilaktycznym pomaga znacznie poprawić krążenie mózgu i struktur tylnego dołu czaszki, a także poprawia dopływ tlenu do okolicy ramieniowo-łopatkowej i tkanek szyi. Ten rodzaj oddziaływania o efekcie uzdrawiającym działa jako środek pomocniczy przy leczeniu problemów z różnymi rodzajami zaburzeń rozwoju psychicznego i mowy u dzieci, a także w celu zapobiegania rozwojowi choroby nadciśnieniowej, skoliozy, osteochondrozy, a nawet migreny, a także pomaga w radzeniu sobie ze zmęczeniem, bezsennością, rozkojarzeniem, nadmierną drażliwością i innymi problemami.

3. Magnetoterapia – kierunek w neurorehabilitacji, w którym do leczenia pacjentów wykorzystywane jest pole magnetyczne. W celach leczniczych stosuje się stałe lub zmienne (o wysokiej i niskiej częstotliwości) pole magnetyczne. Pod wpływem magnesów w tkankach (szczególnie w zawierających dużo płynu) powstają wirujące prądy elektryczne, gęstość których zależy od przewodnictwa elektrycznego materiału biologicznego i indukcji pola magnetycznego.

Stałe pole magnetyczne poprawia mikrokrążenie w tkankach, stymuluje procesy gojenia, aktywuje reakcje immunologiczne, posiada działanie przeciwzapalne i uspokajające. Pole zmienne o niskiej częstotliwości obniża napięcie naczyń, poprawia krążenie obwodowe, poprawia funkcję gruczołów dokrwiennych, posiada lekkie działanie obniżające ciśnienie i antynowotworowe. Pole zmienne o niskiej częstotliwości ma pobudzający wpływ na ośrodkowy układ nerwowy.